Twaalf fotografen
LISE SARFATI
Geboren in 1958. Leeft en werkt in Parijs.
Lise Sarfati begint foto’s te nemen in haar puberteit tijdens een verblijf in Nice. Ze ziet de stad als een grote barokke schouwburg waar bendes van marginalen en oudere mensen in hun levensavond ronddwalen. Op vijftienjarige leeftijd trekt Lise Sarfati voor de eerste keer naar Rusland om vakantie te nemen in de stad Sotchi aan de Zwarte zee. Daarna haalt ze een maîtrise in Russisch aan de Sorbonne na een proefschrift te hebben geschreven over de Russische fotografie in de jaren twintig.
Zij werkt en stelt tentoon in de galerie La Fontaine Obscure te Aix-en-Provence, en ze wordt daarna, in 1986, tot officiële fotografe van de Academie van Schone Kunsten van Parijs benoemd.
In 1989 keert ze naar Rusland terug. De fotografe wijdt dan bijna tien jaar aan het bestuderen van dat land in volle overgangsfase. Zij krijgt een beurs van het Ministerie van Cultuur en de Prijs van de Villa Medicis Extra Muros. Zij ontmoet tal van intellectuelen en cineasten, alsook uitgeslotenen van de Russische maatschappij. Nadat ze drie jaar aan de visuele verkenning van haar persoonlijke relaties heeft gewijd, interesseert Lise Sarfati zich voor de architectuur en de voorwerpen.
In 2000 wordt het geheel van de foto’s die ze in Rusland heeft genomen, in een eerste monografie, Acta Est, gebundeld. De titel van het werk verwijst naar de Latijnse zin Acta Est Fabula, « het toneelstuk is afgespeeld », waarbij het publiek tijdens antieke spektakels werd uitgenodigd de schouwburg te verlaten. Het impliciete theaterachtige aspect van de beelden van de fotografe wordt hierin uitgedrukt door de keuze van kleine levenstaferelen die door grote nood en leegte worden gekenmerkt. Met hun felle kleuren wekken deze scènes een intens esthetisch en emotioneel gevoel op bij de toeschouwer.
Na de dood van Marguerite Duras in 1996 realiseert Lise Sarfati een reeks foto’s van het appartement en het huis van de schrijfster te Neauphle-le-Château. Deze beelden, die onder de titel Post factum worden gebundeld, geven een inventaris van de intieme plaatsen waar de schrijfster werkte en leefde. In 1998 werkt Lise Sarfati met verschillende intellectuelen en fotografen samen aan het gemeenschappelijke boek France, Les Révolutions invisibles. Allen werpen een persoonlijk blik op de diepe veranderingen die de Franse maatschappij treffen.
© Lise Sarfati / Magnum Photos
In 2003 vertrekt Lise Sarfati naar de Verenigde Staten. Zij bezoekt de staten Louisiana, Georgië, Texas, Californië en Oregon, en ze interesseert zich voor de eenzame levens van verschillende jongeren, waaronder een meerderheid van vrouwen. Haar beelden tonen de leegte van hun bestaan - op hun kamers, in hun tuinen, in het salon van het gezinshuis, in de supermarkt. Onder de ogen van de fotografe onthult hun dagelijkse leven een verontrustende zinloosheid en een zekere ontreddering. Dit werk werd in 2005 gepubliceerd.
Prijzen
1986 Gouden Visa Kodak van de Jonge Reporter
1994 Premie voor de Kwaliteit, Centre National du Cinéma, voor C’est moi, c’est Roger
1995 Fiacre Ministerie van Cultuur 1996 Villa Medicis Extra Muros
1996 Prijs Niepce
1996 Infinity Award van het International Center of Photography
Tentoonstellingen (selectie)
1996 Prijs Niepce, Centre national de la Photographie, Parijs, Frankrijk
1997 Musée Nicéphore Niepce, Châlon-sur-Saône, Frankrijk
2001 Oublier l’exposition (gemeenschappelijke tentoonstelling), Stichting Huis Marseille, Amsterdam, Nederland
2002 Post factum, Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles, Frankrijjk
2002 Acta Est, Maison Européenne de la Photographie, Parijs, Frankrijk
2004-2006 Lise Sarfati, Domus Artium, Salamanca, Spanje ; Yossi Milo Gallery, New York, Verenigde Staten ; Nicolaj Center of Contemporary Art, Kopenhagen, Denemarken
2005 American Series, The Photographers’ Gallery, Londen, Verenigd Koninkrijk
Films
1994 C’est moi, c’est Roger. Korte film Publicaties
Acta Est. Phaidon, Londen / Parijs, 2000
Lise Sarfati. Fundacion Salamanca Ciudad de Cultura, Salamanca, 2004
Post factum. Xavier Barral, Parijs, 2005
La Vie Nouvelle. Twin Palms, Santa Fe, 2005
Lise Sarfati begint foto’s te nemen in haar puberteit tijdens een verblijf in Nice. Ze ziet de stad als een grote barokke schouwburg waar bendes van marginalen en oudere mensen in hun levensavond ronddwalen. Op vijftienjarige leeftijd trekt Lise Sarfati voor de eerste keer naar Rusland om vakantie te nemen in de stad Sotchi aan de Zwarte zee. Daarna haalt ze een maîtrise in Russisch aan de Sorbonne na een proefschrift te hebben geschreven over de Russische fotografie in de jaren twintig.
Zij werkt en stelt tentoon in de galerie La Fontaine Obscure te Aix-en-Provence, en ze wordt daarna, in 1986, tot officiële fotografe van de Academie van Schone Kunsten van Parijs benoemd.
In 1989 keert ze naar Rusland terug. De fotografe wijdt dan bijna tien jaar aan het bestuderen van dat land in volle overgangsfase. Zij krijgt een beurs van het Ministerie van Cultuur en de Prijs van de Villa Medicis Extra Muros. Zij ontmoet tal van intellectuelen en cineasten, alsook uitgeslotenen van de Russische maatschappij. Nadat ze drie jaar aan de visuele verkenning van haar persoonlijke relaties heeft gewijd, interesseert Lise Sarfati zich voor de architectuur en de voorwerpen.
In 2000 wordt het geheel van de foto’s die ze in Rusland heeft genomen, in een eerste monografie, Acta Est, gebundeld. De titel van het werk verwijst naar de Latijnse zin Acta Est Fabula, « het toneelstuk is afgespeeld », waarbij het publiek tijdens antieke spektakels werd uitgenodigd de schouwburg te verlaten. Het impliciete theaterachtige aspect van de beelden van de fotografe wordt hierin uitgedrukt door de keuze van kleine levenstaferelen die door grote nood en leegte worden gekenmerkt. Met hun felle kleuren wekken deze scènes een intens esthetisch en emotioneel gevoel op bij de toeschouwer.
Na de dood van Marguerite Duras in 1996 realiseert Lise Sarfati een reeks foto’s van het appartement en het huis van de schrijfster te Neauphle-le-Château. Deze beelden, die onder de titel Post factum worden gebundeld, geven een inventaris van de intieme plaatsen waar de schrijfster werkte en leefde. In 1998 werkt Lise Sarfati met verschillende intellectuelen en fotografen samen aan het gemeenschappelijke boek France, Les Révolutions invisibles. Allen werpen een persoonlijk blik op de diepe veranderingen die de Franse maatschappij treffen.
© Lise Sarfati / Magnum Photos
In 2003 vertrekt Lise Sarfati naar de Verenigde Staten. Zij bezoekt de staten Louisiana, Georgië, Texas, Californië en Oregon, en ze interesseert zich voor de eenzame levens van verschillende jongeren, waaronder een meerderheid van vrouwen. Haar beelden tonen de leegte van hun bestaan - op hun kamers, in hun tuinen, in het salon van het gezinshuis, in de supermarkt. Onder de ogen van de fotografe onthult hun dagelijkse leven een verontrustende zinloosheid en een zekere ontreddering. Dit werk werd in 2005 gepubliceerd.
Prijzen
1986 Gouden Visa Kodak van de Jonge Reporter
1994 Premie voor de Kwaliteit, Centre National du Cinéma, voor C’est moi, c’est Roger
1995 Fiacre Ministerie van Cultuur 1996 Villa Medicis Extra Muros
1996 Prijs Niepce
1996 Infinity Award van het International Center of Photography
Tentoonstellingen (selectie)
1996 Prijs Niepce, Centre national de la Photographie, Parijs, Frankrijk
1997 Musée Nicéphore Niepce, Châlon-sur-Saône, Frankrijk
2001 Oublier l’exposition (gemeenschappelijke tentoonstelling), Stichting Huis Marseille, Amsterdam, Nederland
2002 Post factum, Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles, Frankrijjk
2002 Acta Est, Maison Européenne de la Photographie, Parijs, Frankrijk
2004-2006 Lise Sarfati, Domus Artium, Salamanca, Spanje ; Yossi Milo Gallery, New York, Verenigde Staten ; Nicolaj Center of Contemporary Art, Kopenhagen, Denemarken
2005 American Series, The Photographers’ Gallery, Londen, Verenigd Koninkrijk
Films
1994 C’est moi, c’est Roger. Korte film Publicaties
Acta Est. Phaidon, Londen / Parijs, 2000
Lise Sarfati. Fundacion Salamanca Ciudad de Cultura, Salamanca, 2004
Post factum. Xavier Barral, Parijs, 2005
La Vie Nouvelle. Twin Palms, Santa Fe, 2005